Na het vertrek van De Roover en het afscheid van enkele oudgedienden waaronder Vladan Devic moest Cappellen opnieuw beginnen bouwen aan een ploeg. Luc Leys werd de nieuwe hoofdtrainer die de lastige taak kreeg om Bart De Roover op te volgen. Cappellen verloor in de voorbereiding al snel enkele belangrijke pionnen en Leys kreeg de trein nooit op de rails. Na acht wedstrijden en slechts twee punten werd Leys opgevolgd door Adriaensens. Die kon Cappellen wel laten winnen. Toch moest geel-rood tot op de slotdag wachten om absolute zekerheid te krijgen over het behoud.

Adriaensens begon met een verjongde kern aan het seizoen 2009-2010. Net als het voorgaande seizoen had Cappellen het lastig om op toerental te geraken. Ondanks een knappe zege op Hamme moest Adriaensens opstappen. Branko Stojanovic nam over en eind april gaf niemand nog een cent om de behoudskansen van Cappellen. Een enorme eindsprint met drie zeges op rij bezorgden Cappellen alsnog de redding.

Stany Gzil begon aan het seizoen 2010-2011. De oud-kampioenenmaker kreeg lof voor de manier van werken met zijn ploeg, maar kreeg te maken met teveel puntenverlies in de slotminuten. Cappellen speelde voor de winterstop al 9 keer gelijk, maar kon slechts éénmaal winnen. In enkele cruciale wedstrijden werd er vervolgens verloren en Cappellen zakte weg in de rangschikking. De eindsprint werd opnieuw ingezet en in de laatste acht wedstrijden werd zesmaal gewonnen. Het bracht Cappellen op plaats 16 waardoor geel-rood naar de barragewedstrijden werd verwezen. Na een zege tegen Walhain werd de finale tegen Wijgmaal verloren. Het was een wedstrijd die het ganse seizoen typeerde. Cappellen was de betere ploeg, maar miste enkele wenkende kansen. Het verdict was zwaar: na 20 seizoenen degradeert Cappellen opnieuw naar vierde klasse.